Jak zwija się Habano?

1. Przygotowanie pokrywy.

Czas zrobił swoje i liść jest wreszcie gotowy, by odegrać swoją rolę w powstawaniu Habano.

Liście pokrywowe są już leżakowane i gotowe do ostatecznego sortowania i klasyfikacji. To właśnie teraz trzeba usunąć z nich nerw główny.

Nawilżanie zapewnia im optymalny stan wymagany do odżyłowania i sortowania, by mogły spełnić swoje ostateczne zadanie: odziać cygaro.

Wiązki po 40 lub 50 liści (zależnie od klasyfikacji) poddaje się delikatnej mgiełce czystej wody. Nadmiar kropli strzepuje się, aby uniknąć plam, a liście zawiesza się na stojakach, by wilgoć wchłaniała się równomiernie.

Następnie wykwalifikowane ręce wykonują odżyłowanie i «rezagado» (ostateczną klasyfikację pokrywy).

Jednym precyzyjnym ruchem usuwa się całkowicie środkową żyłę liścia, dzieląc go na dwie połówki gotowe do podziału na około 20 wyśmienicie zdefiniowanych rozmiarów i odcieni.

2. Przygotowanie zawijacza i wkładu.

Liście przeznaczone na wkład i zawijacz ostrożnie wyjmuje się z bel do kontroli.

W razie potrzeby poddaje się je wietrzeniu, aby usunąć nadmiar wilgoci.

Potem trafiają do drewnianych beczek, gdzie czekają, aż zostaną uznane za gotowe do użycia.

3. «Liga» (mieszanka tytoni).

Dobór mieszanek dla każdej marki, według jej własnych receptur, zaczyna się na długo przed dotarciem bel do fabryki.

Gdy tylko znany jest przyszły plan produkcji fabryki według marek i formatów, mistrz mieszanek sporządza listę wszystkich liści tytoniu, których potrzebuje.

W magazynie centralnym wybiera się je z ogromnego zapasu bel zawierających wszystkie typy liści, z których każdy sklasyfikowany jest według rodzaju (ligero, seco, volado i zawijacz), rozmiaru, rocznika oraz — co najważniejsze — regionu i strefy pochodzenia.

4. Zwijanie.

Wszystkie Habanos, z nielicznymi wyjątkami, powstają tak, jak od zawsze robili je torcedores i torcedoras, których doświadczonych rąk nie zastąpi żadna maszyna.

Za narzędzia służą im jedynie: drewniana deska, dwa noże (chaveta i mała czapeczka), gilotynka, odrobina naturalnej, bezsmakowej i bezbarwnej gumy roślinnej, miarka ring (do sprawdzania długości i średnicy cygara) oraz — co najważniejsze — zręczność ich dłoni.

Istnieją cztery kategorie torcedores i tylko najwyższej z nich wolno wykonywać największe i najbardziej złożone Habanos.

Trzeba wielu lat, by osiągnąć szczyt tej tradycyjnej sztuki, w której z biegiem czasu zmieniło się tylko jedno: dziś znakomita większość torcedores to kobiety, czyli torcedoras.

Inne metody — Całkowicie ręcznie – Short filler

Ścinki z wiązek long fillera łączy się z innymi wybranymi i pociętymi tytoniami, tworząc mieszanki Habanos typu short filler.

Torcedor zwija wkład w liść zawijacza przy pomocy elastycznej tkaniny przymocowanej do jego stołu, formując zwarty zwitek. Pokrywę nakłada się następnie ręcznie, w tradycyjny sposób.

Te cygara również powstają w całości ręcznie.